غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۲۵۱ مولانا

شاعر
مولانا
مجموعه
غزلیات
قالب
غزل
وزن
فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)

گر لب او شکند نرخ شکر می‌رسدش

ور رخش طعنه زند بر گل تر می‌رسدش

۱

گر فلک سجده برد بر در او می‌سزدش

ور ستاند گرو از قرص قمر می‌رسدش

۲

ور شه عقل که عالم همگی چاکر اوست

جهت خدمت او بست کمر می‌رسدش

۳

شاه خورشید که بر زنگی شب تیغ کشید

گر پی هیبتش افکند سپر می‌رسدش

۴

گر عطارد ز پی دایره و نقطه او

همچو پرگار دوانست به سر می‌رسدش

۵

آن جمالی که فرشته نبود محرم او

گر ندارد سر دیدار بشر می‌رسدش

۶

کار و بار ملکانی که زبردست شدند

نکند ور بکند زیر و زبر می‌رسدش

۷

می‌شمردم من از این نوع شنودم ز فلک

که از این‌ها بگذر چیز دگر می‌رسدش

۸

قافیه و ردیف

نتیجهٔ پیشنهادی

ردیف: می‌رسدشقافیه: ـر۸ از ۸ مصرع قافیه‌دار با این الگو می‌خوانَد

  • پایانِ مشترک فقط یک حرف است

پایان مصرع‌ها

  1. می‌رسدشمی‌رسدش
  2. می‌سزدشمی‌رسدش
  3. اوستمی‌رسدش
  4. کشیدمی‌رسدش
  5. اومی‌رسدش
  6. اومی‌رسدش
  7. شدندمی‌رسدش
  8. فلکمی‌رسدش

این نتیجه را برنامه با مقایسهٔ نوشتهٔ پایان مصرع‌ها پیشنهاد کرده است؛ وزن و تلفظ بررسی نشده و جایگزین تحلیل عروضی نیست.

دربارهٔ مولانا

۶٬۳۲۹ شعر منتشرشده در آرشیو

این شعر در مجموعهٔ غزلیات (۳٬۲۳۰ شعر) قرار دارد.