بیا کامروز شَه را ما شکاریم
سَرِ خویش و سَرِ عالَم نداریم
۱بیا کامروز چون موسیِ عمران
به مردی گَرد از دریا برآریم
۲همه شب چون عصا افتاده بودیم
چو روز آمد چو ثُعبان بی‌قراریم
۳چو گِردِ سینهٔ خود طوف کردیم
یدِ بیضا ز جیبِ جان برآریم
۴بدان قدرت که ماری شد عصایی
به هر شب چون عصا و روز ماریم
۵پیِ فرعونِ سرکش اژدهاییم
پی موسی عصا و بُردباریم
۶به همت خونِ نمرودان بریزیم
تو این منگر که چون پشّه نزاریم
۷برافزاییم بر شیران و پیلان
اگر چه در کفِ آن شیر، زاریم
۸اگر چه همچو اُشتر کژنهادیم
چو اُشتر سوی کعبه راهواریم
۹به اقبالِ دو روزه دل نبندیم
که در اقبالِ باقی کامکاریم
۱۰چو خورشید و قمر نزدیک و دوریم
چو عشق و دل نهان و آشکاریم
۱۱برای عشق خون‌آشامِ خون‌خوار
سگانش را چو خون اندر تغاریم
۱۲چو ماهی وقتِ خاموشی خموشیم
به وقتِ گفتْ ماهِ بی‌غُباریم
۱۳
