گر مرا خار زند آن گل خندان بکشم
ور لبش جور کند از بن دندان بکشم
۱ور بسوزد دل مسکین مرا همچو سپند
پای کوبان شوم و سوز سپندان بکشم
۲گر سر زلف چو چوگانش مرا دور کند
همچنین سجده کنان تا بن میدان بکشم
۳لعل در کوه بود گوهر در قلزم تلخ
از پی لعل و گهر این بخورم آن بکشم
۴این نبوده‌ست و نباشد که من از طنز و گزاف
گهر از ره ببرم لعل بدخشان بکشم
۵رخم از خون جگر صدره اطلس پوشید
چه شود گر ز خطا خلعت سلطان بکشم
۶من چو در سایه آن زلف پریشان جمعم
لازمم نیست که من راه پریشان بکشم
۷همرهانم همه رفتند سوی رهزن دل
بگشایید رهم تا سوی ایشان بکشم
۸گر کسی قصه کند بارکشی مجنونی
از درون نعره زند دل که دو چندان بکشم
۹ور به زندان بردم یوسف من بی‌گنهی
همچو یوسف بروم وحشت زندان بکشم
۱۰گر دلم سر کشد از درد تو جان سیر شود
جان و دل تا برود بی‌دل و بی‌جان بکشم
۱۱شور و شر در دو جهان افتد از عنبر و مشک
چونک من دامن مشکین تو پنهان بکشم
۱۲
