از چشمه جان ره شد در خانه هر مسکین
ماننده کاریزی بی‌تیشه و بی‌میتین
۱دل روی سوی جان کرد کای عاشق و ای پردرد
بر روزن دلبر رو در خانه خود منشین
۲ای خواجه سودایی می باش تو صحرایی
در گلشن شادی رو منگر به غم غمگین
۳چون پوست بود این دل چون آتش باشد غم
وین پوست از آن آتش چون سفره بود پرچین
۴چون دیده دل از غم پرخاک شود ای غم
تبریز کجا یابی با حضرت شمس الدین
۵
