رو قرار از دل مستان بستان
رو خراج از گل بستان بستان
۱کله مه ز سر مه برگیر
گرو گل ز گلستان بستان
۲سخن جان رهی گفتی دوش
آن توست آن هله بستان بستان
۳ای که در باغ رخش ره بردی
گل تازه به زمستان بستان
۴ای که از ناز شهان می‌ترسی
طفل عشقی سر پستان بستان
۵دل قوی دار چو دلبر خواهی
دل خود از دل سستان بستان
۶چابک و چست رو اندر ره عشق
مهره را از کف چستان بستان
۷
