غزلیات

غزل شمارهٔ ۲۲۲۸ مولانا

شاعر
مولانا
مجموعه
غزلیات
قالب
غزل
وزن
فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)

جان ما را هر نفس بستان نو

گوش ما را هر نفس دستان نو

۱

ماهیانیم اندر آن دریا که هست

روز روزش گوهر و مرجان نو

۲

تا فسون هیچ کس را نشنوی

این جهان کهنه را برهان نو

۳

عیش ما نقد است وآنگه نقد نو

ذات ما کان است وآنگه کان نو

۴

این شکر خور این شکر کز ذوق او

می‌دهد اندر دهان دندان نو

۵

جمله جان شو ار کسی پرسد تو را

تو کیی گو هر زمانی جان نو

۶

من زمین را لقمه‌ام لیکن زمین

رویدش زین لقمه صد لقمان نو

۷

زرد گشتی از خزان غمگین مشو

در خزان بین تاب تابستان نو

۸

قافیه و ردیف

نتیجهٔ پیشنهادی

ردیف احتمالی: نوقافیه: ـان۸ از ۸ مصرع قافیه‌دار با این الگو می‌خوانَد

«نو» به واژهٔ پیش از خود چسبیده است؛ ممکن است نشانهٔ جمع یا پسوند دستوری باشد نه ردیفی جدا. تشخیص نهایی با تحلیل ادبیِ انسانی است.

  • پایان مشترک ممکن است فقط یک پسوند دستوری باشد

پایان مصرع‌ها

  1. نونو
  2. هستنو
  3. نشنوینو
  4. نونو
  5. اونو
  6. رانو
  7. زمیننو
  8. مشونو

این نتیجه را برنامه با مقایسهٔ نوشتهٔ پایان مصرع‌ها پیشنهاد کرده است؛ وزن و تلفظ بررسی نشده و جایگزین تحلیل عروضی نیست.

دربارهٔ مولانا

۶٬۳۲۹ شعر منتشرشده در آرشیو

این شعر در مجموعهٔ غزلیات (۳٬۲۳۰ شعر) قرار دارد.