غزلیات

غزل شمارهٔ ۲۴۷ مولانا

شاعر
مولانا
مجموعه
غزلیات
قالب
غزل
وزن
فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)

بانگ تسبیح بشنو از بالا

پس تو هم سبح اسمه الاعلی

۱

گل و سنبل چرد دلت چون یافت

مرغزاری که اخرج المرعی

۲

یعلم الجهر نقش این آهوست

ناف مشکین او و مایخفی

۳

نفس آهوان او چو رسید

روح را سوی مرغزار هدی

۴

تشنه را کی بود فراموشی

چون سنقرئک فلا تنسی

۵

قافیه و ردیف

نتیجهٔ پیشنهادی

قافیه: ـی۵ از ۵ مصرع قافیه‌دار با این الگو می‌خوانَد

«» به واژهٔ پیش از خود چسبیده است؛ ممکن است نشانهٔ جمع یا پسوند دستوری باشد نه ردیفی جدا. تشخیص نهایی با تحلیل ادبیِ انسانی است.

  • پایان مشترک ممکن است فقط یک پسوند دستوری باشد
  • مصرع نخست مطلع در الگو نمی‌گنجد
  • با حروف قافیهٔ منبع هم‌خوان نیست

پایان مصرع‌ها

  1. بالاالاعلی
  2. یافتالمرعی
  3. آهوستمایخفی
  4. رسیدهدی
  5. فراموشیتنسی

این نتیجه را برنامه با مقایسهٔ نوشتهٔ پایان مصرع‌ها پیشنهاد کرده است؛ وزن و تلفظ بررسی نشده و جایگزین تحلیل عروضی نیست.

دربارهٔ مولانا

۶٬۳۲۹ شعر منتشرشده در آرشیو

این شعر در مجموعهٔ غزلیات (۳٬۲۳۰ شعر) قرار دارد.