ای مرغ گیر دام نهانی نهاده‌ای
بر روی دام شعر دخانی نهاده‌ای
۱چندین هزار مرغ بدین فن بکشته‌ای
پرهای کشته بهر نشانی نهاده‌ای
۲مرغان پاسبان تو هیهای می‌زنند
درهای هویشان چه معانی نهاده‌ای
۳مرغان تشنه را به خرابات قرب خویش
خم‌ها و باده‌های معانی نهاده‌ای
۴آن خنب را که ساقی و مستیش بود نبرد
از بهر شب روی که تو دانی نهاده‌ای
۵در صبر و توبه عصمت اسپر سرشته‌ای
و اندر جفا و خشم سنانی نهاده‌ای
۶بی زحمت سنان و سپر بهر مخلصان
ملکی درون سبع مثانی نهاده‌ای
۷زیر سواد چشم روان کرده موج نور
و اندر جهان پیر جوانی نهاده‌ای
۸در سینه کز مخیله تصویر می‌رود
بی کلک و بی‌بنان تو بنانی نهاده‌ای
۹چندین حجاب لحم و عصب بر فراز دل
دل را نفوذ و سیر عیانی نهاده‌ای
۱۰غمزه عجبتر است که چون تیر می‌پرد
یا ابروی که بهر کمانی نهاده‌ای
۱۱اخلاق مختلف چو شرابات تلخ و نوش
در جسم‌های همچو اوانی نهاده‌ای
۱۲وین شربت نهان مترشح شد از زبان
سرجوش نطق را به لسانی نهاده‌ای
۱۳هر عین و هر عرض چو دهان بسته غنچه‌ای است
کان را حجاب مهد غوانی نهاده‌ای
۱۴روزی که بشکفانی و آن پرده برکشی
ای جان جان جان که تو جانی نهاده‌ای
۱۵دل‌های بی‌قرار ببیند که در فراق
از بهر چه نیاز و کشانی نهاده‌ای
۱۶خاموش تا بگوید آن جان گفته‌ها
این چه دراز شعبده خوانی نهاده‌ای
۱۷
