چند گویی که: «چه چاره‌ست و مرا درمان چیست؟»
چاره‌جوینده که کرده‌ست تو را خود، آن چیست؟
۱چَنْد باشَد غَمِ آنَت که زِ غَم، جان بِبَرَم؟
خود نَباشَد هَوَسِ آنْک بِدانی جان چیست؟
۲بویِ نانی که رِسیده‌ست، بَر آن بوی، بُرو!
تا هَمان بوی دَهَد شَرْح، تو را کاین نان چیست
۳گر تو، عاشِق شده‌ای، عِشْقِ تو، بُرْهانِ تو، بَس
وَر تو عاشِق نَشُدی پَس طَلَبِ بُرْهان چیست؟
۴این قَدَر عَقْل نَداری که ببینی آخَر
گر نه شاهی‌ست، پسْ این بارگَهِ سُلْطان چیست
۵گر نَه اَنْدَر تتق اَزْرَق، زیبارویی‌ست
دَر کَفِ روح، چُنین مَشْعَلِه‌یِ تابان چیست؟
۶چونک از دور، دِلَت هَمْچو زَنان می‌لَرْزَد
تو چِه دانی کِه دَر آن جَنْگ، دِلِ مَرْدان چیست؟
۷آتَشِ دیدِه‌یِ مَرْدان، حَجَبِ غِیْب بِسوخْت
تو، پَسِ پَرْدِه نِشَسْتِه کِه بِه غِیْب، ایمان چیست؟
۸شَمْسِ تَبْریز اَگَر نیست مُقیم اَنْدَر چَشْم
چِشْمِه‌یِ شَهْد اَز او دَر بُنِ هَر دَنْدان چیست؟
۹
