نه تو گفتی که «به جای آرم» و گفتم که «نیاری»
عهد و پیمان و وفاداری و دلبندی و یاری
۱زخم شمشیر اجل به که سر نیش فراقت
کشتن اولاتر از آن که‌م به جراحت بگذاری
۲تن آسوده چه داند که دل خسته چه باشد؟
من گرفتار کمندم، تو چه دانی که سواری؟
۳کس چنین روی ندارد، تو مگر حور بهشتی
وز کس این بوی نیاید، مگر آهوی تتاری؟
۴عرقت بر ورق روی نگارین به چه ماند؟
همچو بر خرمن گل قطرهٔ باران بهاری
۵طوطیان دیدم و خوش‌تر ز حدیثت نشنیدم
شکرست آن، نه دهان و لب و دندان که تو داری
۶ای خردمند که گفتی «نکنم چشم به خوبان»
به چه کار آیدت آن دل که به جانان نسپاری؟
۷آرزو می‌کُندم با تو شبی بودن و روزی
یا شبی روز کنی چون من و روزی به شب آری
۸هم اگر عمر بوَد، دامن کامی به کف آید
که گل از خار همی آید و صبح از شب تاری
۹سعدی آن طبع ندارد که ز خوی تو برنجد
خوش بوَد هر چه تو گویی و شکر هر چه تو باری
۱۰
