غزلیات

غزل شمارهٔ ۷۹ سعدی

شاعر
سعدی
مجموعه
غزلیات
قالب
غزل
وزن
مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)

این باد بهار بوستان است؟

یا بوی وصالِ دوستان است؟

۱

دل می‌برد این خط نگارین

گویی خط روی دلستان است

۲

ای مرغ به دام دل گرفتار

بازآی که وقت آشیان است

۳

شب‌ها من و شمع می‌گدازیم

این است که سوز من نهان است

۴

گوشم همه روز از انتظارت

بر راه و نظر بر آستان است

۵

ور بانگ مؤذنی میاید

گویم که دَرای کاروان است

۶

با آن همه دشمنی که کردی

بازآی که دوستی همان است

۷

با قوت بازوان عشقت

سرپنجهٔ صبر ناتوان است

۸

بیزاری دوستان دمساز

تفریق میان جسم و جان است

۹

نالیدن دردناک سعدی

بر دعوی دوستی بیان است

۱۰

آتش به نی قلم درانداخت

وین حِبْر که می‌رود دُخان است

۱۱

قافیه و ردیف

نتیجهٔ پیشنهادی

ردیف احتمالی: استقافیه: ـان۱۱ از ۱۱ مصرع قافیه‌دار با این الگو می‌خوانَد

«است» به واژهٔ پیش از خود چسبیده است؛ ممکن است نشانهٔ جمع یا پسوند دستوری باشد نه ردیفی جدا. تشخیص نهایی با تحلیل ادبیِ انسانی است.

  • پایان مشترک ممکن است فقط یک پسوند دستوری باشد
  • با حروف قافیهٔ منبع هم‌خوان نیست

پایان مصرع‌ها

  1. استاست
  2. نگاریناست
  3. گرفتاراست
  4. می‌گدازیماست
  5. انتظارتاست
  6. میایداست
  7. کردیاست
  8. عشقتاست
  9. دمسازاست
  10. سعدیاست
  11. درانداختاست

این نتیجه را برنامه با مقایسهٔ نوشتهٔ پایان مصرع‌ها پیشنهاد کرده است؛ وزن و تلفظ بررسی نشده و جایگزین تحلیل عروضی نیست.

دربارهٔ سعدی

۲٬۰۱۰ شعر منتشرشده در آرشیو

این شعر در مجموعهٔ غزلیات (۶۳۷ شعر) قرار دارد.