إِنَّ هَوَی النَّفْسِ یَقُدُّ الْعِقال
لا یَتَهَدّیٰ وَ یَعِی ما یُقال
۱خاک من و توست که باد شَمال
می‌بردش سوی یَمین و شِمال
۲ما لَکَ فِی الْخَیمةِ مُسْتَلْقیاً؟
وَ انْتَهَضَ الْقَومُ وَ شَدُّوا الرِّحال
۳عمر به افسوس برفت آن‌چه رفت
دیگرش از دست مده بر مُحال
۴قَدْ وَعَرَ الْمَسْلَکُ یا ذَا الْفَتیٰ
أَفْلَحَ مَن هَیَّأَ زَادَ الْمَآل
۵بس که در آغوشِ لَحَد بگذرد
بر من و تو روز و شب و ماه و سال
۶لا تَکُ تَغْتَرُّ بِمَعْمُورَةٍ
یَعْقَبُهَا الْهَدْمُ أَوِ الْاِنْتِقال
۷گر به مَثَل، جام جمست آدمی
سنگِ اجل بشکندش چون سُفال
۸لَو کُشِفَ التُّربةُ عَنْ بَدْرِهِم
لَمْ یُرَ إِلّا کَدَقیقِ الْهِلال
۹بس که درین خاک، مُمَزَّق شدست
پیکرِ خوبانِ بَدیعُ الْجَمال
۱۰وَ انْدَرَسَ الرَّسْمُ بِطُولِ الزَّمان
وَ انْتَخَرَ الْعَظْمُ بِمَرِّ اللَّیال
۱۱ای که درونت به گنه تیره شد
ترسمت آیینه نگیرد صَقال
۱۲ما لَکَ تَعْصِی؟ وَ مُنادِی الْقَبول
مِنْ قِبَلِ الْحَقِّ یُنادِی تَعال
۱۳زندهٔ دل‌مرده ندانی که کیست؟
آنکه ندارد به خدای اِشْتِغال
۱۴عِزٌ کریمٌ أَحَدٌ لایَزول
جَلٌّ قَدیمٌ صَمَدٌ لایَزال
۱۵پادشهان بر در تعظیم او
دست برآورده به حکمِ سؤال
۱۶کَمْ حَزَنٍ فی بَلَدٍ بَلْقَعٍ
مَنَّ عَلَیْها بِسَحابٍ ثِقال
۱۷بار خدایی که درون صدف
دُر کند از قطرهٔ آب زلال
۱۸إِنْ نَطَقَ الْعارِفُ فی وَصْفِهِ
یَعْجِزُ عَن شَأْنِ عَدیمِ الْمِثال
۱۹کار مگس نیست درین ره پرید
بلکه بسوزد پَرِ عَنقا و بال
۲۰کَمْ فَطِنٍ بادَرَ مُسْتَفْهِماً
عادَ وَ قَدْ کَلَّ لِسانُ الْمَقال
۲۱فهم بسی رفت و نبودش طریق
وهم بسی گشت و نماندش مَجال
۲۲لَو دَنَتِ الْفِکرةُ مِنْ حُجْبِهِ
لَاحْتَرَقَتْ مِنْ سُبُحاتِ الْجَلال
۲۳بر دل عُشّاقِ جمالش خوشست
تلخی هجران به امید وصال
۲۴أَصْبَحَ مِنْ غایةِ أَلْطافِهِ
یَجْتَرِمُ الْعَبْدُ وَ یُبْقِي النَّوال
۲۵بنده دگر بر که کند اعتماد؟
گر نکند بر کَرَمِ ذُوالجَلال
۲۶إِنَّ مَقالي حِکَمٌ فَاعْتَبِرْ
مَوعِظةٌ تُسْمِعُ صُمَّ الْجِبال
۲۷هر که به گفتار نصیحت کنان
گوش ندارد بخورَد گوشمال
۲۸بادیةُ الْمَحْشَرِ وادٍ عَمیق
تَمْتَحِنُ النَّفْسَ وَ تُمْضِی الْجَمال
۲۹گر قدمت هست چو مردان برو
ور عملت نیست چو سعدی بنال
۳۰رَبِّ أَعِنِّی وَ أَقِلْ عَثْرَتی
أَنْتَ رَجائی وَ عَلَیْکَ اتِّکال
۳۱
