بخش
مثنویات سعدی
این بخش از «مواعظ» سعدی است و ۴۶ مورد منتشرشده دارد (مثنوی ۴۶).
- مورد منتشرشده
- ۴۶
- صفحه
- ۳
ترتیب: صعودی · نزولی
پالایش بر پایهٔ وزن
- ۱شمارهٔ ۱ - در پند و اخلاقای چشم و چراغ اهل بینشمقصود وجود آفرینشخواندن شعر ‹
- ۲شمارهٔ ۲همه را ده چو می‌دهی موسومنه یکی راضی و دگر محرومخواندن شعر ‹
- ۳شمارهٔ ۳عدل و انصاف و راستی بایدور خزینه تهی بود شایدخواندن شعر ‹
- ۴شمارهٔ ۴نظر کن درین موی باریک سرکه باریک بینند اهل نظرخواندن شعر ‹
- ۵شمارهٔ ۵نخست اندیشه کن آنگاه گفتارکه نامحکم بود بی‌اصل دیوارخواندن شعر ‹
- ۶شمارهٔ ۶چه نیکو گفت ابراهیم ادهمچو ترک مُلک و دولت کرد و خاتمخواندن شعر ‹
- ۷شمارهٔ ۷یکی را دیدم اندر جایگاهیکه می‌کاوید قبر پادشاهیخواندن شعر ‹
- ۸شمارهٔ ۸چه سرپوشیدگان مرد بودندکه گوی نخوت از مردان ربودندخواندن شعر ‹
- ۹شمارهٔ ۹نکویی گرچه با ناکس نشایدبرای مصلحت گه گه ببایدخواندن شعر ‹
- ۱۰شمارهٔ ۱۰نمیرد گر بمیرد نیکنامیکه در خیلش بود قائم مقامیخواندن شعر ‹
- ۱۱شمارهٔ ۱۱هیچ دانی که چیست دخل حرامیا کدامست خرج نافرجامخواندن شعر ‹
- ۱۲شمارهٔ ۱۲نشنیدم که مرغ رفته ز دامباز گردید و سرّ گفته به کامخواندن شعر ‹
- ۱۳شمارهٔ ۱۳زخم بالای یکدگر بزنندبخراشند و مرهمی نکنندخواندن شعر ‹
- ۱۴شمارهٔ ۱۴چه رند پریشان شوریده بختچه زاهد که بر خود کند کار سختخواندن شعر ‹
- ۱۵شمارهٔ ۱۵دشنام تو سر به سر شنیدمامکان مقاومت ندیدمخواندن شعر ‹
- ۱۶شمارهٔ ۱۶دانی چه بود کمال انسان؟با دشمن و دوست لطف و احسانخواندن شعر ‹