با کمال احتیاج، از خلق استغنا خوش است
با دهان خشک مردن، بر لب دریا خوش است
۱نیست پروا تلخ‌کامان را ز تلخی‌های عشق
آب دریا در مذاق ماهی دریا خوش است
۲کوهِ طاقت برنمی‌آید به موج حادثات
لنگر از رَطلِ گران کردن در این دریا خوش است
۳بادبانِ کشتیِ مِی نعرهٔ مستانه است
های‌وهوی مِی‌کَشان در مجلس صهبا خوش است
۴خرقهٔ تزویر از باد غرور آبستن است
حق‌پرستی در لباس اطلس و دیبا خوش است
۵ماه در ابر تُنُک جولانِ دیگر می‌کند
چهرهٔ طاعت، نهان در پردهٔ شب‌ها خوش است
۶هر چه رفت از عمر، یاد آن به نیکی می‌کنند
چهرهٔ امروز در آیینهٔ فردا خوش است
۷فکر شنبه تلخ دارد جمعهٔ اطفال را
عشرت امروز بی اندیشهٔ فردا خوش است
۸برق را در خرمن مردم تماشا کرده است
آن که پندارد که حال مردم دنیا خوش است
۹زور بر راه آوِرَد چون راهرو تنها شود
از دو عالم، دشت‌پیمایِ طلب‌تنها خوش است
۱۰ناقصان در پردهٔ ظلمت نمی‌بینند نور
ورنه پیش کاملانْ طاوسْ سر تا پا خوش است
۱۱هیچ کاری بی‌تأمل گرچه صائب خوب نیست
بی‌تأمل آستین افشاندن از دنیا خوش است
۱۲
