غیر را در بزم خاص آن سیم‌تن می‌پرورد
یوسف ما گرگ را در پیرهن می‌پرورد
۱خون چو گردد مشک هیهات است ماند در وطن
نافه را بیهوده آهوی ختن می‌پرورد
۲آن حریف خار زخمم من که صحرای جنون
هرکجا خاری است بهر پای من می‌پرورد
۳خوشه را هرگز نمی‌باشد دو سر، بگسل طمع
می‌گدازد جان خود را هرکه تن می‌پرورد
۴گل‌رخان را می‌دهد تعلیم عاشق‌پروری
گل که بلبل را در آغوش چمن می‌پرورد
۵بی‌تأمل دم مزن، کز لب گهر می‌ریزدش
چون صدف هرکس سخن را در دهن می‌پرورد
۶پرده‌ای بر روی کار از جوی شیر افکنده است
عشق، شیرین را به خون کوهکن می‌پرورد
۷این غزل را هرکه گوید صائب از اهل سخن
«می‌گدازد جان شیرین و سخن می‌پرورد»
۸
