غزل شمارهٔ ۴۶۸۱ صائب

به زندگی دل آزاده را ز تن بردار

سبک چو باد صبا شو، ره چمن بردار

به گرگ باید اگر داد چون مه کنعان

مکن مضایقه و دل ز پیرهن بردار

ز جان کهنه محال است تازه گردد دل

بکوش و جان نو از باده کهن بردار

بهار چون ز لطافت به چشم درناید

تمتعی ز گل و سرو و یاسمن بردار

چون از نظاره یوسف ترا نصیبی نیست

ذخیره نظر از وصل پیرهن بردار

تراکه دیدن سیمین بران میسر نیست

تمتعی ز تماشای جامه کن بردار

دهان و چشم ولب خویش گوش کن چون جام

دگر چو شیشه مرا مهر از دهن بردار

چو شبنم از رخ گل چشم آب ده صائب

چو آفتاب برآید دل از چمن بردار