کم نسازد جامِ می زنگِ دلِ افگار را
داس صیقل ندرود این سبزهٔ زنگار را
۱در میان دارد دلِ تنگِ مرا سرگشتگی
بر سرِ این نقطه جولان است این پرگار را
۲دردسر خواهی کشیدن از هجومِ بلبلان
جلوه‌گاهِ گل مکن آن گوشهٔ دستار را
۳در دیارِ ما که کفر و دین ز یک سر‌رشته‌اند
سبحه در آغوش گیرد رشتهٔ زنّار را
۴از نظر‌بازی به مژگانِ سخن‌پردازِ او
آنچنان گشتم که می‌فهمم زبانِ مار را!
۵کار خامان می‌توان از پخته‌گویی ساختن
گرمیِ آتش کند کوته، زبانِ خار را
۶به که طفل اشکِ خود را رخصتِ بازی دهم
چند دارم در گره این اخترِ سیّار را
۷بر حریفان چون گوارا نیست صائب طرزِ تو
به که بفرستی به ایران نسخهٔ اشعار را
۸
