می زند از گریه موج خوشدلی ابروی من
آب چون شمشیر جوهر می شود در جوی من
۱خاک راهم، لیک از من چرخ باشد در حساب
می شود باریک دریا چون رسد در جوی من
۲دشمن خود را خجل کردن نه از مردانگی است
ورنه نتواند فلک خم ساختن بازوی من
۳عطسه مغز عندلیبان را پریشان کرده است
گرچه پنهان است در صد پرده چون گل بوی من
۴تازه می دارد رخ خود را به آب تیغ کوه
داغ دارد باغبان را لاله خودروی من
۵گرچه از همواری از کلکم نمی خیزد صفیر
مشرق و مغرب بود لبریز گفت و گوی من
۶وسعت جولان طبع من ندارد لامکان
آسمان در حالت فکرست دستنبوی من
۷چون شکاف صبح صد زخم نمایان خفته است
در جگرگاه فلک از تیغ یک پهلوی من
۸بس که از غیرت فرو خوردم سرشک تلخ را
در گره دارد چو مژگان گریه ای هر موی من
۹وحشت من در کمین جلوه صیاد نیست
می کند از بوی خون خویش رم آهوی من
۱۰بس که از پهلونشینان زخم منکر خورده ام
می خلد بند قبا چون تیر در پهلوی من
۱۱بر حریر عافیت نتوان مرا در خواب کرد
می شناسد بستر بیگانه را پهلوی من
۱۲در غبار غم ز بس گم گشته ام، هر قطره اشک
مهره گل می شود تا می چکد از روی من
۱۳بهر گوهر چون صدف صائب دهن نگشوده ام
همت سرشار من نازد به آب روی من
۱۴این جواب آن غزل صائب که می گوید رشید
در قفس افتد اگر رنگی پرد از روی من
۱۵
