غزلیات

غزل شمارهٔ ۹۲۰ صائب

شاعر
صائب
مجموعه
غزلیات
قالب
غزل
وزن
مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)

آیینه شو وصال پری طلعتان طلب

اول بروب خانه دگر میهمان طلب

۱

گلمیخ آستانه عشق است آفتاب

هر حاجتی که داری ازین آستان طلب

۲

ایمن ز طبع دزد شدن عین غفلت است

از صحبت سیاه درونان کران طلب

۳

چون سبزه زیر سنگ حوادث چه مانده ای؟

همت ز دست و بازوی رطل گران طلب

۴

معیار دوستان دغل روز حاجت است

قرضی به رسم تجربه از دوستان طلب

۵

رویی ز سنگ و جانی از آهن به هم رسان

آنگه بیا و آتش ازین کاروان طلب

۶

دست از خرد بشوی و تمنای عشق کن

خالی شو از دغل، محک امتحان طلب

۷

در ناخن نسیم گشایش نمانده است

ای غنچه همت از نفس بلبلان طلب

۸

خواهی که جای در دل شکرلبان کنی

همت ز کلک صائب شیرین زبان طلب

۹

قافیه و ردیف

نتیجهٔ پیشنهادی

ردیف احتمالی: طلبقافیه: ـان۹ از ۹ مصرع قافیه‌دار با این الگو می‌خوانَد

«طلب» به واژهٔ پیش از خود چسبیده است؛ ممکن است نشانهٔ جمع یا پسوند دستوری باشد نه ردیفی جدا. تشخیص نهایی با تحلیل ادبیِ انسانی است.

  • پایان مشترک ممکن است فقط یک پسوند دستوری باشد

پایان مصرع‌ها

  1. طلبطلب
  2. آفتابطلب
  3. استطلب
  4. ایطلب
  5. استطلب
  6. رسانطلب
  7. کنطلب
  8. استطلب
  9. کنیطلب

این نتیجه را برنامه با مقایسهٔ نوشتهٔ پایان مصرع‌ها پیشنهاد کرده است؛ وزن و تلفظ بررسی نشده و جایگزین تحلیل عروضی نیست.

دربارهٔ صائب

۹٬۸۷۴ شعر منتشرشده در آرشیو

این شعر در مجموعهٔ غزلیات (۶٬۹۹۵ شعر) قرار دارد.