غزلیات

شمارهٔ ۲۸۱ وحشی بافقی

مجموعه
غزلیات
قالب
غزل
وزن
مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)

ما گل به پاسبان گلستان گذاشتیم

بستان به پرورندهٔ بستان گذاشتیم

۱

می‌آید از گشودن آن بوی منتی

در بسته باغ خلد به رضوان گذاشتیم

۲

در کار ما مضایقه‌ای داشت ناخدا

کشتی به موج و رخت به توفان گذاشتیم

۳

در خود نیافتیم مدارا به اهرمن

بوسیدن بساط سلیمان گذاشتیم

۴

کردیم پا ز دیده به عزم ره حرم

ره بسته بود خار مغیلان گذاشتیم

۵

ظلمت به پیش چشمهٔ حیوان تتق کشید

رفتیم و ذوق چشمه حیوان گذاشتیم

۶

وحشی نداشت پای گریز از کمند عشق

او را به بند خانهٔ حرمان گذاشتیم

۷

قافیه و ردیف

نتیجهٔ پیشنهادی

ردیف احتمالی: گذاشتیمقافیه: ـان۷ از ۷ مصرع قافیه‌دار با این الگو می‌خوانَد

«گذاشتیم» به واژهٔ پیش از خود چسبیده است؛ ممکن است نشانهٔ جمع یا پسوند دستوری باشد نه ردیفی جدا. تشخیص نهایی با تحلیل ادبیِ انسانی است.

  • پایان مشترک ممکن است فقط یک پسوند دستوری باشد

پایان مصرع‌ها

  1. گذاشتیمگذاشتیم
  2. منتیگذاشتیم
  3. ناخداگذاشتیم
  4. اهرمنگذاشتیم
  5. حرمگذاشتیم
  6. کشیدگذاشتیم
  7. عشقگذاشتیم

این نتیجه را برنامه با مقایسهٔ نوشتهٔ پایان مصرع‌ها پیشنهاد کرده است؛ وزن و تلفظ بررسی نشده و جایگزین تحلیل عروضی نیست.

دربارهٔ وحشی بافقی

۶۵۱ شعر منتشرشده در آرشیو

این شعر در مجموعهٔ غزلیات (۳۹۷ شعر) قرار دارد.