ای که هر خلعتی که در بر توست
زینت دوش آسمان باشد
۱جسمش از جامه تو پوشیده‌ست
هر که در حیز مکان باشد
۲خلعت خاصه کز شرافت آن
شرفم برهمه جهان باشد
۳گشته شاعر، بلی شود شاعر
هر که همدوش شاعران باشد
۴آنچه او گفته بنده می‌خواند
زانکه خود سخت بی‌زبان باشد
۵گفته : ای درفشان گوهر بخش
که کفت رشک بحر و کان باشد
۶بر درت اطلس فلک پوشد
آنکه او خاک آستان باشد
۷خلعت خاصه کز شرافت آن
دعویم بر همه عیان باشد
۸می‌پسندی که جامه چون من
در بر مردکی چنان باشد
۹کش نه کفش و نه چاقشور بود
نه کمربند در میان باشد
۱۰باشد او را همین سرتاسی
نه سری هم که مو بر آن باشد
۱۱فوطه‌ای چون فتیله مشعل
آن سر کل در آن نهان باشد
۱۲مصلحت چیست من به او چه کنم
هر چه امر خدایگان باشد
۱۳
