جست‌وجو در اشعار

واژهٔ قافیهقافیه: ـستیدیوان شمس

گیرم که جمال دوست دیدی

از چشم ویش ندیده استی

واژهٔ قافیهقافیه: ـستیدیوان شمس

می‌گویمت که چونی هرگز کسی بگوید

با جان بی‌چگونه چونی چگونه استی

واژهٔ قافیهردیف: ستیقافیه: ـتهدیوان شمس

من پیش توام حاضر گرچه پس دیواری

من خویش توام گرچه با جور تو جُفت استی

هم‌قافیهقافیه: ـاستیدیوان شمس

یک ساعت ار دو قبلکی از عقل و جان برخاستی

این عقل ما آدم بدی این نفس ما حَوّاستی

هم‌قافیهقافیه: ـاستیدیوان شمس

در فنای محض افشانند مردان آستی

دامن خود برفشاند از دروغ و راستی

هم‌قافیهقافیه: ـاستیدیوان شمس

هر دلی را گر سوی گلزار جانان خاستی

در دل هر خار غم گلزار جان افزاستی

هم‌قافیهقافیه: ـاستیدیوان شمس

گر سران را بی‌سری درواستی

سرنگونان را سری درواستی

هم‌قافیهقافیه: ـاستیدیوان اشعار

عزم کجا کرده‌ای باز که برخاستی

موی به شانه زدی زلف بیاراستی

هم‌قافیهقافیه: ـاستیدیوان اشعار

این چه خیمه است این که گوئی پر گهر دریاستی

یا هزاران شمع در پنگان از میناستی

هم‌قافیهقافیه: ـستیغزلیات

ای دل مباش یک دم خالی ز عشق و مستی

وآنگه برو که رستی از نیستی و هستی

هم‌قافیهقافیه: ـستیغزلیات

با مدّعی مگویید، اسرارِ عشق و مستی

تا بی‌خبر بمیرد، در دردِ خودپرستی

هم‌قافیهردیف: باقیستقافیه: ـستیمواعظ

تا یک سر مویی از تو هستی باقیست

اندیشهٔ کار بت‌پرستی باقیست