جست‌وجو در اشعار

واژهٔ قافیهقافیه: ـخویشدیوان اشعار

ریخت از رعشه خجلت به زمین ساغر خویش

ما و دریا چو نمودیم به هم گوهر خویش

واژهٔ قافیهردیف: مراقافیه: ـویشدیوان اشعار

می برد از هوش پیش از آمدن بویش مرا

نیست جز حسرت، نصیب دیده از رویش مرا

واژهٔ قافیهردیف: مراقافیه: ـویشدیوان اشعار

نیست ممکن بر گرفتن دیده از رویش مرا

اره گر بر سر گذارد چین ابرویش مرا

واژهٔ قافیهقافیه: ـویشدیوان اشعار

ازان در دل گره چون لاله دارم شکوه خونین

که خاکستر شود اشک کباب از گرمی خویش

واژهٔ قافیهقافیه: ـویشدیوان اشعار

اگر از دل تراوش کم کند خوناب، معذورم

کباب من ندارد اشک ازبس گرمی خویش

واژهٔ قافیهقافیه: ـویشغزلیات

کرا تاب عتاب اوست بیدل‌ کاتش سوزان

به خاکستر نفس می دزدد از اندیشه ی خویش

واژهٔ قافیهردیف: نرومقافیه: ـویشدیوان اشعار

مصلحت دیده چنین صبر که سویش نروم

ننشینم به رهش بر سر کویش نروم

واژهٔ قافیهقافیه: ـیشاشعار منتسب

به جد و جهد چو کاری نمی‌رود از پیش

به کردگار رها کرده به مصالح خویش

واژهٔ قافیهردیف: مگویقافیه: ـیشاشعار منتسب

کم گوی به جز مصلحت خویش مگوی

چیزی که نپرسند تو خود پیش مگوی

واژهٔ قافیهقافیه: ـیشغزلیات

به کویِ میکده گریان و سرفِکنده رَوَم

چرا که شرم همی آیدم ز حاصلِ خویش

واژهٔ قافیهردیف: راقافیه: ـیشمواعظ

ما قلم در سر کشیدیم اختیار خویش را

اختیار آن است کاو قسمت کند درویش را

واژهٔ قافیهقافیه: ـیشمواعظ

ای صاحب مال، فضل کن بر درویش

گر فضل خدای می‌شناسی بر خویش