جست‌وجو در اشعار

واژهٔ قافیهقافیه: ـسپیدغزلیات

دندان به خنده چون کند آن لعل تر سپید

سیمابی است اگر شود آنجا گهر سپید

واژهٔ قافیهقافیه: ـیدمواعظ

ما، کیانیم که در معرضِ یاران آییم؟

ماکیان را چه محل در نظرِ بازِ سپید؟

واژهٔ قافیهقافیه: ـیددیوان شمس

هر چه غفلت کور و پنهان می‌کند

دود بویش می‌کند آن را سپید

واژهٔ قافیهقافیه: ـیددیوان شمس

دل سپیدست و عشق را رو سرخ

زان سپیدی که نیست سرخ و سپید

واژهٔ قافیهقافیه: ـیددیوان اشعار

تاب من، از تاب تو افزونتر است

گرچه تو سرخی به نظر، من سپید

واژهٔ قافیهردیف: و رفتقافیه: ـیدغزلیات

رنگ گلش بهار خط از دور دید و رفت

این وحشی از خیال سیاهی رمید و رفت

واژهٔ قافیهردیف: از منقافیه: ـیدغزلیات

گل نشو و نما چندان شکست یأس چید از من

که رنگ خامهٔ نقاش هم دامن کشید از من

هم‌قافیهقافیه: ـیدقطعات

دل مَنِه بر دُنیی و اسبابِ او

زآن‌که از وی، کَس وفاداری ندید

هم‌قافیهقافیه: ـیدرباعیات

از چرخ به هر گونه همی دار امید

وز گردش روزگار می‌لرز چو بید

هم‌قافیهقافیه: ـیدغزلیات

اگر به بادهٔ مُشکین دلم کشد، شاید

که بویِ خیر ز زهدِ ریا نمی‌آید

هم‌قافیهقافیه: ـیدغزلیات

جهان بر ابرویِ عید از هِلال وَسمه کشید

هِلال عید در ابرویِ یار باید دید

هم‌قافیهقافیه: ـیدغزلیات

رسید مژده که آمد بهار و سبزه دمید

وظیفه گر برسد، مصرفش گُل است و نَبید