سر زلف دلستانت به شکن دریغم آید
صفت بر چو سیمت به سمن دریغم آید
۱من تشنه زان نخواهم ز لب خوشت شرابی
که حلاوت لب تو به دهن دریغم آید
۲مرساد هیچ آفت به تن و به جانت هرگز
که به جان فسوس باشد که به تن دریغم آید
۳تن کشتگان خود را به میان خون رها کن
که چنان تنی درین ره به کفن دریغم آید
۴ز فرید می‌نیاید سخن لب تو گفتن
که لب شکر فشانت به سخن دریغم آید
۵
