جزو موزون اعتدال جوهر کل می‌شود
چون شود مینا صدای کوه قلقل می‌شود
۱جام الفت بسکه بر طاق نزاکت چیده‌اند
دور لطف از باد برگشتن تغافل می‌شود
۲درخور رفع تعلق عیش خرمن کن که شمع
خار پا چندان که می‌آرد برون گل می‌شود
۳عجز طاقت کرد ما را محرم امداد غیب
اختیار آنجا که درماند توکل می‌شود
۴امشبم در دل خیالت مست جام شرم بود
کز نم پیشانی من شیشه پُر مُل می‌شود
۵جرأت رفتار شمعم گر به این واماندگی‌ست
رفته رفته نقش پا درگردنم غل می‌شود
۶هرچه‌شد منسوب مجنون بی‌خروش‌عشق‌نیست
آهن ازگل کردن زنجیر بلبل می‌شود
۷عافیت خواهی درین بزم از من و ما دم مزن
زبن هوای تند شمع عالمی‌گل می‌شود
۸هرزه‌تاز گفتگو تا چند خواهی زیستن
گر نفس دزدی دو عالم یک تامل می‌شود
۹زین‌ترقیهاکه دونان سر به‌گردون سوده‌اند
گاو و خر را آدمی‌گفتن تنزل می‌شود
۱۰از تبختر بر قفا مفکن وفاق حاضران
هر سخن‌کاینجا سر زلف‌است‌کاکل می‌شود
۱۱با قد خم گشته بیدل مگذر از طوف ادب
آه از آن جنگی که میدانش سر پل می‌شود
۱۲
