کجایی ای جنون، ویرانه‌ات کو
خس و خاریم، آتشخانه‌ات کو
۱الم پیمایم از کم‌ظرفیِ هوش
شرابِ عافیت، پیمانه‌ات کو
۲تو شمعِ بی‌نیازی‌ها برافروز
مگو خاکسترِ پروانه‌ات کو
۳اگر اشکی، چه شد رنگِ گدازت
وگر آهی، رمِ دیوانه‌ات کو
۴اگر ساغرپرستِ خوابِ نازی
چو مژگان لغزشِ مستانه‌ات کو
۵گرفتم موشکافِ زلفِ رازی
زبانِ بینوای شانه‌ات کو
۶ز هستی تا عدم، یک نعره‌واری
و لیکن همتِ مردانه‌ات کو
۷کمانِ قبضهٔ آفاقی اما
برون از خود، سراغِ خانه‌ات کو
۸بساطِ وهم، واچیدن ندارد
نوا افسانه‌ای، افسانه‌ات کو
۹حجابِ آشنایی، قیدِ خویش است
ز خود گر بگذری، بیگانه‌ات کو
۱۰ندارد این قفس سامانِ دیگر
گرفتم آب شد دل، دانه‌ات کو
۱۱سرت بیدل هوا فرسود راهیست
دماغِ کعبه و بتخانه‌ات کو
۱۲
