یاد آن جلوه ز چشمم گره اشک گشاست
شوق دیدار پرستان چقدر آینه زاست
۱نذر کویی ست غبار به هوا رفته ی من
باخبر باش که دنبالهٔ این سرمه‌رساست
۲پیری‌ام سر خط تحقیق فنا روشن کرد
حلقهٔ قامت من عینک نقش کف پاست
۳خلوت‌آرای خیال ادب دیداریم
هرکجا آینه‌ای هست غبار دل ماست
۴آنقدرسعی به آبادی ما لازم نیست
خانهٔ چشم به امداد نگاهی برپاست
۵خاک هم شوخی‌اندز غباری دارد
شرط افتادگی آن است که نتوان برخاست
۶آتش از چهرهٔ زرین اثر زر ندهد
دین به دنیا مفروشید که دنیا دنیاست
۷غنچه زان پیش که آهنگ نفس ساز کند
جرس قافلهٔ رنگ طرب، یأس نواست
۸شوکت حسن که لشکرکش نازست اینجا
عمرها شد صف مژگان بتان رو به قفاست
۹بینوا نیست دل از جوش‌کدورت بیدل
شیشه را سنگ ستم آینهٔ حسن صداست
۱۰
