ز بزم وصل خواهش‌های بی‌جا می‌برد ما را
چو گوهر موج ما بیرون دریا می‌برد ما را
۱ندارد شمع ما را صرفه سیر محفل امکان
نگه تا می‌رود از خود به یغما می‌برد ما را
۲چو فریاد جرس ماییم جولان پریشانی
به‌هر راهی که خواهد بی‌خودی‌ها می‌برد ما را
۳جنون می‌ریزد از ما رنگ آتشخانهٔ عالم
به هرجا مشت خاری شد تقاضا می‌برد ما را
۴چو کار نارسای عاجزان با اینهمه پستی
به جز دست دعا دیگر که بالا می‌برد ما را
۵همان چون سایه ما و سجدهٔ شکر جبین‌سایی
که تا آن آستان بی‌زحمت پا می‌برد ما را
۶ز وحشت شعلهٔ ما مژدهٔ خاکستری دارد
پرافشانی به طوف بال عنقا می‌برد ما را
۷ندارد نشئهٔ آزادی ما ساغر دیگر
غبار دامن افشاندن به صحرا می‌برد ما را
۸مدارایی به یاران می‌کند تمکین ما ورنه
شکست رنگ از این محفل چو مینا می‌برد ما را
۹نه گلشن را ز ما رنگی نه صحرا را ز ما گردی
به هرجا می‌برد شوق تو بی‌ما می‌برد ما را
۱۰گداز درد طوفان کرد دست از ما بشو بیدل
نبرد این سیل اگر امروز فردا می‌برد ما را
۱۱
