نه عشق سوخته و نه هوس‌گداخته است
چو صبح آینهٔ ما نفس‌گداخته است
۱سلامت آرزوی وادی رحیل مباش
که عالمی به فسون جرس گداخته است
۲به خلق سبقت اسباب پختگی مفروش
که بیشتر ثمر پیشرس گداخته است
۳ز نقد داغ مکافات خویش آگه نیست
دماغ شعله به این خوش که خس گداخته است
۴ز انفعال تهی نیست لذت دنیا
عسل مخواه که اینجا مگس گداخته است
۵غبار مشت پر ما نیاز دام‌کنید
که عمرها به هوای قفس‌گداخته است
۶ترحم است برآن دل‌که‌گاه عرض و نیاز
ز بی‌نیازی فریادرس گداخته است
۷مگر شکست به فریاد دل رسد ور نه
درای محمل مقصد نفس گداخته است
۸طلسم هستیِ بیدل که محو حسرت اوست
چو ناله هیچ ندارد ز بس‌گداخته است
۹
