بیا که هیچ بهاری به حسرتِ ما نیست
شکسته‌رنگیِ امید، بی‌تماشا نیست
۱به قدرِ پر زدنِ ناله وسعتی داریم
غبارِ شوق جنون‌مشرب است، صحرا نیست
۲ز ما و من به سکوت ای حباب قانع باش
که غیرِ ضبطِ نفس، نامِ این معما نیست
۳غنا مخواه، که تمثالِ هستیِ امکان
برونِ آینهٔ احتیاج پیدا نیست
۴چو موج اگر به شکستی رسی غنیمت دان
در این محیط که جز دستِ عجز بالا نیست
۵به هرچه می‌نگری پرفشانِ بی‌رنگی‌ست
که گفته است جهان آشیانِ عنقا نیست
۶اگر ز وهم برآیی چه موج و کو گرداب
جهان به خویش فرو رفته است، دریا نیست
۷حسابِ هیچکسی تا کجا توان دادن
بقا کدام و چه هستی؟ فنا هم از ما نیست
۸به آرمیدگیِ شمع رفته‌ایم از خویش
دلیلِ مقصدِ از سر گذشتگان، پا نیست
۹به هرزه بال میفشان در این چمن بیدل
که هر طرف نگری، جز درِ قفس وا نیست
۱۰
