جان تن فرسوده را با غم هجران گذاشت
طاقت صحبت نداشت خانه به مهمان گذاشت
۱تیر تو آمد فرو سینه بسی تنگ بود
دل به عدم رو نهاد جان به پیکان گذاشت
۲کعبه روی را کشید جذبه خاک درت
راحله و زاد را زیر مغیلان گذاشت
۳گریه چراغم بکشت گرمی دل همچنان
آتش پیدا نشاند سوزش پنهان گذاشت
۴ترک دل آشوب من گر خرد و صبر پاک
برد به غارت چه باک شکر که ایمان گذاشت
۵طرف کله بر شکست رخش جفا تند راند
هر قدمی صد چو من واله و حیران گذاشت
۶جامی بیدل نیافت داد ز خوبان شهر
راه سفر برگرفت شهر بدیشان گذاشت
۷
