آن قوم که احرام سر کوی تو بستند
تا سر ننهادند به راهت ننشستند
۱هر چند که هرگز می و میخانه ندیدند
همواره ز شوق لب میگون تو مستند
۲خوش حال شهیدان فراق تو که باری
رفتند و ازین داغ جگرسوز برستند
۳زینسان که تو را دوست گرفتند محبان
ترسم که ازین پس به خداییت پرستند
۴منبرشکنان را چه ترقی شود از وعظ
زینسان که فرود آمده در پایه پستند
۵از دام علایق به غم عشق توان جست
خوشوقت کسانی که ازین دام بجستند
۶چون جام تنک بود دل نازک جامی
کز سنگ ستم سیمبرانش بشکستند
۷
