زهی قدت نهال گلشن چشم
مه رویت چراغ روشن چشم
۱خراب آباد دل مردم نشین نیست
فرود آی ای پری در مسکن چشم
۲ز خون دل چنان پر شد درونم
که می ریزد برون از روزن چشم
۳ز کویت هر خس و خاری که چینم
نشانم چون مژه پیرامن چشم
۴ز گریه تا به گردن غرق خونم
چو میرم خون من در گردن چشم
۵به یک غمزه کنی صد شیردل را
شکار آهوی شیرافکن چشم
۶چو گردد درفشان لعل تو جامی
ز لعل در کند پر دامن چشم
۷
