غزلیات

شمارهٔ ۹۱۸ جامی

شاعر
جامی
مجموعه
غزلیات
قالب
غزل
وزن
فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)

ساختم چشم راست بهر تو جای

راست شد جا کرم نمای و درآی

۱

کهنه شد دور ماه و نوبت توست

ز ابروی خود مه نوی بنمای

۲

کرده ام از دو دیده پای و ز اشک

می روم در رهت پر آبله پای

۳

گریه ام در گلو گره شده است

تیغ بردار و این گره بگشای

۴

فرق من تا قدم ربوده توست

صبر و هوشی که مانده هم بربای

۵

تیغت از خون هر که گیرد رنگ

زنگ آن را به قتل من بزدای

۶

محتسب را نماند باد بروت

ریش قاضی کنید می پالای

۷

راه تقوا چه سان رود جامی

مانده از جام درد در گل و لای

۸

قافیه و ردیف

نتیجهٔ پیشنهادی

قافیه: ـای۷ از ۸ مصرع قافیه‌دار با این الگو می‌خوانَد

«» به واژهٔ پیش از خود چسبیده است؛ ممکن است نشانهٔ جمع یا پسوند دستوری باشد نه ردیفی جدا. تشخیص نهایی با تحلیل ادبیِ انسانی است.

  • پایان مشترک ممکن است فقط یک پسوند دستوری باشد
  • برخی مصرع‌ها از الگو پیروی نمی‌کنند

پایان مصرع‌ها

  1. جایدرآی
  2. توستبنمای
  3. اشکپای
  4. استبگشای
  5. توستبربای
  6. رنگبزدای
  7. بروتپالای
  8. جامیلای

این نتیجه را برنامه با مقایسهٔ نوشتهٔ پایان مصرع‌ها پیشنهاد کرده است؛ وزن و تلفظ بررسی نشده و جایگزین تحلیل عروضی نیست.

دربارهٔ جامی

۳٬۳۹۱ شعر منتشرشده در آرشیو

این شعر در مجموعهٔ غزلیات (۱٬۰۱۵ شعر) قرار دارد.