ز شهر تن نکنی دل به ملک جان نرسی
بر این جهان ننهی پا بر آن جهان نرسی
۱حضیض نفس زمین و آسمان ست ذروه عشق
تو پای بست زمینی به آسمان نرسی
۲دو روزه حبس قفس سهل باشد ای بلبل
ازان بترس که دیگر به بوستان نرسی
۳زبان عشق چه داند فقیه شهر این حرف
مگوی تا به حریفان هم زبان نرسی
۴صدای بانگ جرس می رسد ولی از دور
به ره مخسب مبادا به کاروان نرسی
۵نشان عشق چه پرسی ز هر نشان بگسل
که تا اسیر نشانی به بی نشان نرسی
۶حجاب سر حقیقت همین تویی جامی
گمان مبر که ازین بگذری به آن نرسی
۷
