طوبی لروضة سجدت ارضها الجباه
بشری لسدة لثمت تربها الشفاه
۱این آستانه ایست که از خاک او برند
شاهان ملک افسر عز و سریر جاه
۲رخ چون نهد به سدره والایش آفتاب
چرخ ار نه زیر پاش کشد قامت دوتاه
۳چون ابر اگر ز سقف رواقش چکد مطر
سربر زند ز طارم چرخ برین گیاه
۴گیرد جهان ز شمسه ایوان او فروغ
بر صدق این سخن دو گواهند مهر و ماه
۵بندد به روی خود همه درهای حادثه
هر کس که آورد به حریم درش پناه
۶این منقبت ز دولت صاحبدلی گرفت
کز مهد خاک کرده درین بقعه خوابگاه
۷پیر هرات زبده انصاریان که سود
بر طاق چرخ قبه دهلیز او کلاه
۸تصنیف اوست درس مقیمان مدرسه
تلقین اوست ذکر مریدان خانقاه
۹گازرگهیست تربت او کابر مغفرت
در ساحتش سفید کند نامه سیاه
۱۰میل سر مزار پر انوار او کنند
زواررا به دیده دل کحل انتباه
۱۱دلو زر است صورت قندیل مرقدش
کز وی رهیده یوسف دلها ز حبس چاه
۱۲نور ولایتش که جهان را فرو گرفت
تا حشر بادهادی افتادگان ز راه
۱۳جامی حریم کعبه هر حاجت این در است
روی دعا به کعبه کن و حاجتی بخواه
۱۴توفیق توبه جو ز گناه وجود خویش
تا وارهی ز دغدغه توبه و گناه
۱۵
