تو تنگ چشمی آن شوخ بین چو ناز کند
که چشم سوی محبان به صرفه باز کند
۱چو التماس نگاهی کنم بپوشد چشم
چو آن بخیل که در بر گدا فراز کند
۲کند ز زود شدن روز وصل را کوتاه
شب فراق ز دیر آمدن دراز کند
۳مرو به صومعه گو روی خود گشاده مباد
که روی اهل حقیقت سوی مجاز کند
۴چه سود روی به محراب کردنم چو مرا
خیال ابروی او رخنه در نماز کند
۵به هر کسی شود آمیخته چو شیر و شکر
به سان آتش و آب از من احتراز کند
۶مخواه چاره ز کس جامیا که کار آنست
که بی میانچی اغیار کارساز کند
۷
