غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۱۰۲ مولانا

شاعر
مولانا
مجموعه
غزلیات
قالب
غزل
وزن
فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)

عشق را با گفت و با ایما چه کار

روح را با صورت اسما چه کار

۱

عاشقان گوی‌اند در چوگان یار

گوی را با دست و یا با پا چه کار

۲

هر کجا چوگانش راند می‌رود

گوی را با پست و با بالا چه کار

۳

آینه‌ست و مظهر روی بتان

با نکوسیماش و بدسیما چه کار

۴

سوسمار از آب خوردن فارغست

مر ورا با چشمه و سقا چه کار

۵

آن خیالی که ضمیر اوطان اوست

پاش را با مسکن و با جا چه کار

۶

عیسیی که برگذشت او از اثیر

با غم سرماش و یا گرما چه کار

۷

ای رسایل کشته با نادی غیب

رو تو را با گفت و با غوغا چه کار

۸

قافیه و ردیف

نتیجهٔ پیشنهادی

ردیف: چه کارقافیه: ـا۸ از ۸ مصرع قافیه‌دار با این الگو می‌خوانَد

پایان مصرع‌ها

  1. کارکار
  2. یارکار
  3. می‌رودکار
  4. بتانکار
  5. فارغستکار
  6. اوستکار
  7. اثیرکار
  8. غیبکار

این نتیجه را برنامه با مقایسهٔ نوشتهٔ پایان مصرع‌ها پیشنهاد کرده است؛ وزن و تلفظ بررسی نشده و جایگزین تحلیل عروضی نیست.

دربارهٔ مولانا

۶٬۳۲۹ شعر منتشرشده در آرشیو

این شعر در مجموعهٔ غزلیات (۳٬۲۳۰ شعر) قرار دارد.