غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۲۷۹ مولانا

شاعر
مولانا
مجموعه
غزلیات
قالب
غزل
وزن
مفتعلن فاعلن مفتعلن فاعلن (منسرح مطوی مکشوف)

باز درآمد طبیب از در ایوب خویش

یوسف کنعان رسید جانب یعقوب خویش

۱

بهر سفر سوی یار خانه برانداخت دل

دید که خود بود دل خانه محبوب خویش

۲

دل چو فنا شد در او ماند وی او کشف شد

آنچ بگفت او منم طالب و مطلوب خویش

۳

شکر که عیسی رسید عازر ما زنده شد

شکر که موسی نمود معجزه خوب خویش

۴

شکر که موسی برست از همه فرعونیان

شکر که عاشق رسید در کنف خوب خویش

۵

شکر که خورشید عشق از سوی مشرق بتافت

در دل و جان‌ها فکند آتش و آشوب خویش

۶

شکر که ساقی غیب شست به می جمله عیب

شکر که طالب رهید از غم دلکوب خویش

۷

قافیه و ردیف

نتیجهٔ پیشنهادی

ردیف: خویشقافیه: ـوب۷ از ۷ مصرع قافیه‌دار با این الگو می‌خوانَد

پایان مصرع‌ها

  1. خویشخویش
  2. دلخویش
  3. شدخویش
  4. شدخویش
  5. فرعونیانخویش
  6. بتافتخویش
  7. عیبخویش

این نتیجه را برنامه با مقایسهٔ نوشتهٔ پایان مصرع‌ها پیشنهاد کرده است؛ وزن و تلفظ بررسی نشده و جایگزین تحلیل عروضی نیست.

دربارهٔ مولانا

۶٬۳۲۹ شعر منتشرشده در آرشیو

این شعر در مجموعهٔ غزلیات (۳٬۲۳۰ شعر) قرار دارد.