غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۲۸۳ مولانا

شاعر
مولانا
مجموعه
غزلیات
قالب
غزل
وزن
مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)

ندا رسید به عاشق ز عالم رازش

که عشق هست براق خدای می‌تازش

۱

تبارک الله در خاکیان چه باد افتاد

چو آب لطف بجوشید ز آتش نازش

۲

گرفت شکل کبوتر ز ماه تا ماهی

ز عشق آنک درآید به چنگل بازش

۳

گرفت چهره عشاق رنگ و سکه زر

ز عشق زرگر ما و ز لذت گازش

۴

در آن هوا که هوا و هوس از او خیزد

چه دید مرغ دل از ما ز چیست پروازش

۵

گهی که مرغ دل ما بماند از پرواز

که بست شهپر او را کی برد انگازش

۶

مگو که غیرت هر لحظه دست می‌خاید

که شرم دار ز یار و ز عشق طنازش

۷

ز غیرتش گله کردم به خنده گفت مرا

که هر چه بند کند او تو را براندازش

۸

قافیه و ردیف

نتیجهٔ پیشنهادی

قافیه: ـازش۸ از ۸ مصرع قافیه‌دار با این الگو می‌خوانَد

پایان مصرع‌ها

  1. رازشمی‌تازش
  2. افتادنازش
  3. ماهیبازش
  4. زرگازش
  5. خیزدپروازش
  6. پروازانگازش
  7. می‌خایدطنازش
  8. مرابراندازش

این نتیجه را برنامه با مقایسهٔ نوشتهٔ پایان مصرع‌ها پیشنهاد کرده است؛ وزن و تلفظ بررسی نشده و جایگزین تحلیل عروضی نیست.

دربارهٔ مولانا

۶٬۳۲۹ شعر منتشرشده در آرشیو

این شعر در مجموعهٔ غزلیات (۳٬۲۳۰ شعر) قرار دارد.