چمنی که تا قیامت گل او به بار بادا
صنمی که بر جمالش دو جهان نثار بادا
۱ز بگاه میر خوبان به شکار می‌خرامد
که به تیر غمزه او دل ما شکار بادا
۲به دو چشم من ز چشمش چه پیام‌هاست هر دم
که دو چشم از پیامش خوش و پرخمار بادا
۳در زاهدی شکستم به دعا نمود نفرین
که برو که روزگارت همه بی‌قرار بادا
۴نه قرار ماند و نی دل به دعای او ز یاری
که به خون ماست تشنه که خداش یار بادا
۵تن ما به ماه ماند که ز عشق می‌گدازد
دل ما چو چنگ زهره که گسسته تار بادا
۶به گداز ماه منگر به گسستگی زهره
تو حلاوت غمش بین که یکش هزار بادا
۷چه عروسیست در جان که جهان ز عکس رویش
چو دو دست نوعروسان تر و پرنگار بادا
۸به عذار جسم منگر که بپوسد و بریزد
به عذار جان نگر که خوش و خوش عذار بادا
۹تن تیره همچو زاغی و جهان تن زمستان
که به رغم این دو ناخوش ابدا بهار بادا
۱۰که قوام این دو ناخوش به چهار عنصر آمد
که قوام بندگانت به جز این چهار بادا
۱۱
