غزل شمارهٔ ۱۸۳۲ مولانا

قافیه: ـان۶ از ۶ مصرع قافیه‌دار با این الگو می‌خوانَد

«» به واژهٔ پیش از خود چسبیده است؛ ممکن است نشانهٔ جمع یا پسوند دستوری باشد نه ردیفی جدا. تشخیص نهایی با تحلیل ادبیِ انسانی است.

• پایان مشترک ممکن است فقط یک پسوند دستوری باشد
• مصرع نخست مطلع در الگو نمی‌گنجد

پایان مصرع‌ها

1. آنناگهان
2. راآسمان
3. زمینجان
4. شجرفغان
5. نعمشادمان
6. شدضیمران

این نتیجه را برنامه با مقایسهٔ نوشتهٔ پایان مصرع‌ها پیشنهاد کرده است؛ وزن و تلفظ بررسی نشده و جایگزین تحلیل عروضی نیست.