غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۸۸۵ مولانا

شاعر
مولانا
مجموعه
غزلیات
قالب
غزل
وزن
مفعول مفاعیلن مفعول مفاعیلن (هزج مثمن اخرب)

ای سرده صد سودا دستار چنین می کن

خوب است همین شیوه ای دوست همین می کن

۱

فرمانده خوبانی ابرو چو بجنبانی

این بنده تو را گوید آن می کن و این می کن

۲

از خون مسلمانان در ساغر رهبان کن

وز کافر زلفینت ویرانی دین می کن

۳

مأمون امین را تو می ران که رو ای خاین

وان غیرت رهزن را بر روح امین می کن

۴

آن حکم که از هیبت در عرش نمی‌گنجد

بر پشت زمان می نه بر روی زمین می کن

۵

آن را که ندارد جان جان ده به دم عیسی

وان را که ندارد زر ز اکسیر زرین می کن

۶

تا دور ابد شاها شمس الحق تبریزی

حکمی است به دور تو آری هله هین می کن

۷

قافیه و ردیف

نتیجهٔ پیشنهادی

ردیف احتمالی: می کنقافیه: ـین۷ از ۷ مصرع قافیه‌دار با این الگو می‌خوانَد

«می کن» به واژهٔ پیش از خود چسبیده است؛ ممکن است نشانهٔ جمع یا پسوند دستوری باشد نه ردیفی جدا. تشخیص نهایی با تحلیل ادبیِ انسانی است.

  • پایان مشترک ممکن است فقط یک پسوند دستوری باشد

پایان مصرع‌ها

  1. کنکن
  2. بجنبانیکن
  3. کنکن
  4. خاینکن
  5. نمی‌گنجدکن
  6. عیسیکن
  7. تبریزیکن

این نتیجه را برنامه با مقایسهٔ نوشتهٔ پایان مصرع‌ها پیشنهاد کرده است؛ وزن و تلفظ بررسی نشده و جایگزین تحلیل عروضی نیست.

دربارهٔ مولانا

۶٬۳۲۹ شعر منتشرشده در آرشیو

این شعر در مجموعهٔ غزلیات (۳٬۲۳۰ شعر) قرار دارد.