غزل شمارهٔ ۲۰۴۸ مولانا

آن کیست ای خدای؟ که از این دام ِ خامُشان

ما را همی‌کَشد به سویِ خود کشان کشان

ای آن‌که می‌کَشی تو گریبان ِ جان ِ ما

از جمع ِ سرکشان به‌سویِ جمع ِ سرخوشان

بگرفته گوش ِ ما و بشوریده هوش ِ ما

ساقیِ باهُشانی و آرام ِ بی‌هُشان

بی‌دست می‌کَشی تو و بی‌تیغ می‌کُشی

شاگرد ِ چشم ِ تو نظر ِ بی‌گنه‌کُشان

آب ِ حیات، نُزل ِ شهیدان ِ عشق ِ تو ست

این تشنه‌کشتگان را، ز آن نُزل می‌چشان

دل را گره‌گشای، نسیم ِ وصال ِ توست

شاخ ِ امید را به نسیمی همی‌فشان

خود حُسن ساکن است و مقیم اندر آن وجود

زآن ساکن اند زیر و زبر این مُفَتِّشان

مقصود ِ ره‌روان  همه دیدار ِ ساکنان

مقصود ِ ناطقان همه اِصغای خامُشان

آتش در آب گشته نهان وقت ِ جوش ِ آب

چون آب آتش آمد، الغوث ز آتشان

در روح دررسی چو گذشتی زِ نقش‌ها

وز چرخ بگذری چو گذشتی ز مَهوَشان

هَمیان چه می‌نهی به امانت به مفلسان؟

پا را چه می‌نهی تو به دندان ِ گُربه‌شان

از تو چو میر ِ گولان بِستَد کلاه و کفش

خواهی تو روسیاهی، خواهی ز اَکدَشان

دانش سلاح ِ تو ست و سلاح از نشان ِ مَرد

مَردی چو نیست، به که نباشد تو را نشان

دیگر مگو سخن که سخن، ریگ ِ آب توست

خورشید را نگر چو نه ای جنس ِ اَعمَشان