غزلیات

غزل شمارهٔ ۲۱۷۹ مولانا

شاعر
مولانا
مجموعه
غزلیات
قالب
غزل
وزن
مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)

تو جام عشق را بستان و می‌رو

همان معشوق را می‌دان و می‌رو

۱

شرابی باش بی‌ خاشاکِ صورت

لطیف و صاف همچون جان و می‌رو

۲

یکی دیدار او صد جان به ارزد

بده جان و بخر ارزان و می‌رو

۳

چو دیدی آن چنان سیمین‌بری را

بده سیم و بنه همیان و می‌رو

۴

اگر عالم شود گریان تو را چه؟

نظر کن در مه خندان و می‌رو

۵

اگر گویند زرّاقی و خالی

بگو هستم دوصد چندان و می‌رو

۶

کلوخی بر لب خود مال با خلق

شکر را گیر در دندان و می‌رو

۷

بگو: " آن مه مرا باقی شما را

نه سر خواهیم و نی سامان" و می‌رو

۸

کی است آن مه خداوند شمس تبریز

درآ در ظل آن سلطان و می‌رو

۹

قافیه و ردیف

نتیجهٔ پیشنهادی

ردیف احتمالی: و می‌روقافیه: ـان۹ از ۹ مصرع قافیه‌دار با این الگو می‌خوانَد

«و می‌رو» به واژهٔ پیش از خود چسبیده است؛ ممکن است نشانهٔ جمع یا پسوند دستوری باشد نه ردیفی جدا. تشخیص نهایی با تحلیل ادبیِ انسانی است.

  • پایان مشترک ممکن است فقط یک پسوند دستوری باشد
  • ردیف بلند (سه واژه یا بیشتر)

پایان مصرع‌ها

  1. می‌رومی‌رو
  2. صورتمی‌رو
  3. ارزدمی‌رو
  4. رامی‌رو
  5. چهمی‌رو
  6. خالیمی‌رو
  7. خلقمی‌رو
  8. رامی‌رو
  9. تبریزمی‌رو

این نتیجه را برنامه با مقایسهٔ نوشتهٔ پایان مصرع‌ها پیشنهاد کرده است؛ وزن و تلفظ بررسی نشده و جایگزین تحلیل عروضی نیست.

دربارهٔ مولانا

۶٬۳۲۹ شعر منتشرشده در آرشیو

این شعر در مجموعهٔ غزلیات (۳٬۲۳۰ شعر) قرار دارد.