غزلیات

غزل شمارهٔ ۲۳۴۰ مولانا

شاعر
مولانا
مجموعه
غزلیات
قالب
غزل
وزن
مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)

چنین می‌زن دو دستک تا سحرگاه

که در رقص است آن دلدار و دلخواه

۱

همی‌گو آنچ می‌دانم من و تو

ولی پنهان کنش در ذکر الله

۲

فغان کردن ز شیر حق بیاموز

نکردی آه پرخون جز که در چاه

۳

درآ چون شیر و پنجه بر جهان زن

چه جنبانی به دستان دم چو روباه

۴

ز بس پیوستگی بیگانه باشیم

سلامم زان نکردی بر سر راه

۵

چو قرآن را نداند جز که قربان

بیا قربان شو اندر عید این شاه

۶

شبی که عشق باشد میهمانم

ببینم بدر را بی‌اول ماه

۷

قافیه و ردیف

نتیجهٔ پیشنهادی

قافیه: ـاه۶ از ۷ مصرع قافیه‌دار با این الگو می‌خوانَد

  • برخی مصرع‌ها از الگو پیروی نمی‌کنند

پایان مصرع‌ها

  1. سحرگاهدلخواه
  2. توالله
  3. بیاموزچاه
  4. زنروباه
  5. باشیمراه
  6. قربانشاه
  7. میهمانمماه

این نتیجه را برنامه با مقایسهٔ نوشتهٔ پایان مصرع‌ها پیشنهاد کرده است؛ وزن و تلفظ بررسی نشده و جایگزین تحلیل عروضی نیست.

دربارهٔ مولانا

۶٬۳۲۹ شعر منتشرشده در آرشیو

این شعر در مجموعهٔ غزلیات (۳٬۲۳۰ شعر) قرار دارد.