ای کهربای عشقت دل را به خود کشیده
دل رفته ما پی دل چون بی‌دلان دویده
۱دزدیده دل ز حسنت از عشق جامه واری
تا شحنه فراقت دستان دل بریده
۲از بس شکر که جانم از مصر عشق خورده
نی را ز ناله من در جان شکر دمیده
۳در سایه‌های عشقت ای خوش همای عرشی
هر لحظه باز جان‌ها تا عرش برپریده
۴ای شاد مرغزاری کان جاست ورد و نسرین
از آب عشق رسته وین آهوان چریده
۵دیده ندیده خود را و اکنون ز آینه تو
هر دیده خویشتن را در آینه بدیده
۶سرنای دولت تو ای شمس حق تبریز
گوش رباب جانی برتافته شنیده
۷
