غزلیات

غزل شمارهٔ ۲۹۵۸ مولانا

شاعر
مولانا
مجموعه
غزلیات
قالب
غزل
وزن
مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب)

مطرب چو زخمه‌ها را بر تار می‌کشانی

این کاهلان ره را در کار می‌کشانی

۱

ای عشق چون درآیی در عالم جدایی

این بازماندگان را تا یار می‌کشانی

۲

کوری رهزنان را ایمن کنی جهان را

دزدان شهر دل را بر دار می‌کشانی

۳

مکار را ببینی کورش کنی به مکری

چون یار را ببینی در غار می‌کشانی

۴

بر تازیان چابک بندی تو زین زرین

پالانیان بد را در بار می‌کشانی

۵

سوداییان ما را هر لحظه می‌نوازی

بازاریان ما را بس زار می‌کشانی

۶

عشاق خارکش را گلزار می‌نمایی

خودکام گل طرب را در خار می‌کشانی

۷

آن کو در آتش آید راهش دهی به آبی

و آن کو دود به آبی در نار می‌کشانی

۸

موسی خاک رو را ره می‌دهی به عزت

فرعون بوش جو را در عار می‌کشانی

۹

این نعل بازگونه بی‌چون و بی‌چگونه

موسی عصاطلب را در مار می‌کشانی

۱۰

قافیه و ردیف

نتیجهٔ پیشنهادی

ردیف: می‌کشانیقافیه: ـار۱۰ از ۱۰ مصرع قافیه‌دار با این الگو می‌خوانَد

پایان مصرع‌ها

  1. می‌کشانیمی‌کشانی
  2. جداییمی‌کشانی
  3. رامی‌کشانی
  4. مکریمی‌کشانی
  5. زرینمی‌کشانی
  6. می‌نوازیمی‌کشانی
  7. می‌نماییمی‌کشانی
  8. آبیمی‌کشانی
  9. عزتمی‌کشانی
  10. بی‌چگونهمی‌کشانی

این نتیجه را برنامه با مقایسهٔ نوشتهٔ پایان مصرع‌ها پیشنهاد کرده است؛ وزن و تلفظ بررسی نشده و جایگزین تحلیل عروضی نیست.

دربارهٔ مولانا

۶٬۳۲۹ شعر منتشرشده در آرشیو

این شعر در مجموعهٔ غزلیات (۳٬۲۳۰ شعر) قرار دارد.