غزلیات

غزل شمارهٔ ۶۱۹ مولانا

شاعر
مولانا
مجموعه
غزلیات
قالب
غزل
وزن
مفعول مفاعیلن مفعول مفاعیلن (هزج مثمن اخرب)

آن صبح سعادت‌ها چون نورفشان آید

آن گاه خروس جان در بانگ و فغان آید

۱

خور نور درخشاند پس نور برافشاند

تن گرد چو بنشاند جانان بر جان آید

۲

مسکین دل آواره آن گمشده یک باره

چون بشنود این چاره خوش رقص کنان آید

۳

جان به قدم رفته در کتم عدم رفته

با قد به خم رفته در حین به میان آید

۴

دل مریم آبستن یک شیوه کند با من

عیسی دوروزه تن درگفت زبان آید

۵

دل نور جهان باشد جان در لمعان باشد

این رقص کنان باشد آن دست زنان آید

۶

شمس الحق تبریزی هر جا که کنی مقدم

آن جا و مکان در دم بی‌جا و مکان باشد

۷

قافیه و ردیف

نتیجهٔ پیشنهادی

ردیف احتمالی: آیدقافیه: ـان۶ از ۷ مصرع قافیه‌دار با این الگو می‌خوانَد

«آید» به واژهٔ پیش از خود چسبیده است؛ ممکن است نشانهٔ جمع یا پسوند دستوری باشد نه ردیفی جدا. تشخیص نهایی با تحلیل ادبیِ انسانی است.

  • پایان مشترک ممکن است فقط یک پسوند دستوری باشد
  • برخی مصرع‌ها از الگو پیروی نمی‌کنند

پایان مصرع‌ها

  1. آیدآید
  2. برافشاندآید
  3. بارهآید
  4. رفتهآید
  5. منآید
  6. باشدآید
  7. مقدمباشد

این نتیجه را برنامه با مقایسهٔ نوشتهٔ پایان مصرع‌ها پیشنهاد کرده است؛ وزن و تلفظ بررسی نشده و جایگزین تحلیل عروضی نیست.

دربارهٔ مولانا

۶٬۳۲۹ شعر منتشرشده در آرشیو

این شعر در مجموعهٔ غزلیات (۳٬۲۳۰ شعر) قرار دارد.